منهاي حرف

            تو رقيب جان خويشي
اي رهگذر نا آشنا بر دروازه بوستانم! تو،رقيب جان خويشي و من نيز چون تو، رقيب خويشتن؛ هرچند به ظاهر آرام و بي حركت به زير سايه ي درختان نشسته ام.
تو، خود رقيب خويشي، برج هايي كه در زندگي بر پا كرده اي، سنگ بناي خويشتن تواناي توست؛ و سرانجام،خويشتن تو نيز، زماني زيربناي ذات ديگري خواهد بود.
من نيز چون تو، رقيب جان خويشم ، زيرا سايه اي كه هنگام برآمدن آفتاب ، پيش رويم گسترده است، به گاه نيمروز، زير گام هايم قرار مي گيرد. دگر روز، باز خورشيد بر مي آيد وسايه ي ديگري پيش رويم مي گستراند،اما آن سايه نيز در نيمروزي ديگر،زير گام هايم خواهد بود.
از ازل، ما رقيب جان هاي خويش بوده ايم و تا ابد نيز چنين خواهيم بود. آنچه اندوخته ايم و مي اندوزيم ، دانه ي كشتزاري است كه زمان كاشت آن فرا نرسيده است ؛ پس ما خود، كشتزار و كشتكاريم؛ و هم حاصل و محصول.